Fransa'daki Bordeaux Üniversitesi araştırmacıları, kronik yalnızlık ile demans arasındaki ilişkiyi inceleyen bir çalışma gerçekleştirdi. Araştırma kapsamında, 1988-2018 yılları arasında 65 yaşın üzerindeki 3 bin 777 kişinin verileri değerlendirildi.
Katılımcılar, yalnızlık deneyimlerine göre hiç yalnızlık hissetmeyenler, zaman zaman yalnızlık yaşayanlar ve kronik yalnızlık yaşayanlar olmak üzere üç ayrı grupta incelendi.
Kronik yalnızlık yaşayanların yüzde 49'unda demans gelişti
Araştırma sonuçlarına göre, sürekli yalnızlık yaşayan katılımcıların yüzde 49'unda demans geliştiği tespit edildi.
Bu oran, ara sıra yalnızlık hisseden kişilerde yüzde 34, hiç yalnızlık yaşamayanlarda ise yüzde 33 olarak kaydedildi.
İstatistiksel değerlendirmeler, kronik yalnızlık yaşayan bireylerde demans riskinin hiç yalnızlık hissetmeyenlere göre yüzde 38 arttığını gösterdi. Zaman zaman yaşanan yalnızlığın ise risk üzerinde belirgin bir etkisinin bulunmadığı belirlendi.
Uzun süreli yalnızlığın etkilerine ilişkin açıklama
Bordeaux Halk Sağlığı Merkezinde kıdemli araştırmacı olarak görev yapan Karine Peres, çalışmanın sonuçlarına ilişkin basına yaptığı yazılı açıklamada, geçici yalnızlık ile sürekli hale gelen yalnızlığın birbirinden ayrılması gerektiğini vurguladı.
Demans riski açısından belirleyici olanın yalnızlığın kronikleşmesi olduğunu ifade eden Peres, şu değerlendirmede bulundu:
"Çoğu insan yaşamının bir döneminde yalnızlık yaşıyor ancak demans riskini artırabilecek olan, yalnızlığın kronik ve kalıcı hale gelmesi. Bu ayrım çok önemli."
Kronik yalnızlık stres ve iltihaplanmayı tetikliyor
Kronik yalnızlığın uzun süreli strese yol açtığını belirten Peres, bağışıklık sistemi üzerindeki olumsuz etkileri nedeniyle vücutta iltihaplanmayı tetiklediğini söyledi.
Yalnızlığın fiziksel aktivitenin azalması ve sağlıksız beslenmeyle de bağlantılı olduğuna işaret eden Peres, bu durumların demans açısından risk faktörleri arasında bulunan kalp-damar hastalıkları ile diyabetin gelişmesini tetiklediğini ifade etti.
Uzmanlardan yalnızlığın değerlendirilmesine ilişkin öneri
Araştırmanın başyazarı Bordeaux Üniversitesinden Yvanna Simon, kişilerin sosyal ilişkilerinin değerlendirilmesinde yalnızca birlikte yaşayıp yaşamadıklarının esas alınmaması gerektiğini belirtti.
Sağlık çalışanları, sosyal hizmet uzmanları ve politika yapıcıların bireylerin sosyal bağlarına ve yalnızlık deneyimlerine ilişkin kendi değerlendirmelerini de göz önünde bulundurması gerektiğini vurgulayan Simon, "Sağlık çalışanları, sosyal hizmet uzmanları ve politika yapıcılar, toplumsal risk göstergesi olarak yalnızca birlikte yaşama durumuna odaklanmamalı, kişilerin bağ kurma ve yalnızlık konusundaki kendi algılarını da hesaba katmalı." dedi.
Araştırmanın sonuçları, "Aging&Mental Health" dergisinde yayımlandı.







Yorumlar
Yorumlar yükleniyor…